چرا بر خویشتن هموار باید کرد
رنج آبیاری کردن باغی
کزان گُل کاغذین روید ؟! ! !
گرچه نا آگاه خنجر می زنند
دوستان هم گاه خنجر می زنند ! ! !
روز ِ روشن خیل شاعر پیشگان
با هلالِ ماه خنجر می زنند
بانوان دل نازک و کم طاقتند
با کمی اکراه خنجر می زنند
دودمردان در تکاپویِ علف
یا که مشتی کاه خنجر می زنند
رستمانِ نئشه در چاه نخست
بیژنان در چاه خنجر می زنند
عارفان هم گاه گاه از پشت سر
فی سبیل الله خنجر می زنند
الغرض: . . . گاه خنجر می زنند
وقتی محمد دست به گیتار قدیمیش می بره سه حالت وجود داره : یا حالش خیلی خوبه یا خیلی بدیا اینکه خیلی ادعاش میشه . خوشبختانه امروز حالم خیلی خوبه ، خوب تر از همیشه .
یه ترانه خیلی قشنگ از فرامرزاصلانی رو براتون با آکوردای گیتار میزارم ، آکوردهای ساده و راحت یه Slowrock که خودم خیلی دوستش دارم :
7: حرکت دست روی سیم ها به سمت بالا
8: حرکت دست روی سیم ها به سمت پایین
- : سکوت (بدون ضربه زدن به سیم )
- 87878-8 SlowRock:
(این آهنگ را می تونیدبا آکوردهای همخانواده ء آکوردهای انتخابی اجرا کنید ، این آکوردها به دلیل ساده بودنشون انتخاب شدند . برای ریتم SlowRock از ریتم های ترکیبی برای زیباترشدن و پُرتر شدن آهنگ استفاده کنید. برای آرپژ هم می تونید روی ترکیب 3-2-1-2-3-4 کار کنید .)
C D D Em
آه اگر روزی نگاهِ تو ، مونسِ چشمان من باشد
Em C Em C
قلعهء سنگین تنهایی ، چار دیوارش ز هم پاشد
C D Em
آه اگر دستان ِ خوب تو ، حامی دستان من باشد
Em C Em C
قلعهء سنگین تنهایی، چار دیوارش ز هم پاشد
Em D C Em
قلعه ء تنهایی ما را ، دیو در بندان ِ خود کرده
Em D C
خون چکد از ناخن این دیوار ، جان به لبهای من آورده
C D D Em
آه اگر روزی صدای تو ، گوشهء آواز من باشد
Em C Em C
قلعهء سنگین تنهایی، چار دیوارش ز هم پاشد
C D D m
آه اگر دیروز برگردد ، لحظه ای امروز من باشد
Em C Em C
قلعهء سنگین تنهایی، چار دیوارش ز هم پاشد
برای پست بعد یه آهنگ چهار چهارم از کوروش یغمایی براتون میزارم( احتمالا )
پستی دره ای
که ارتفاعش را به کوه سپرده
پاييز تر ِ هر درخت
نفس از سرفه هام
از دست ِ خلت ِ تو از سينه می روم
تا خش خش ِ کفشی که جهتها را تا بوی تو رم ميدهد
- من هنوز ِ خودمم توی کاپشنم! -
وتو فرو می روی
مچاله ميشوی
به تنهايی ِ سيگاری
ته جيبهات.
حسین خلیلی - آمل
اولين بار كه اين جهان را انگولك كردم
خواب زمستاني ام آب شد
شش ماه آزگاركسي كفش به اندازه ي پر تاب ندارد
اولين لوكوموتيوي كه قطارمي شد
صفر گذاشتم روي معلم ام
تازه ياد م گرفته اي ي ي ي بابا …
ازچاهي خشكيدم كه
باران راكسي بلد نيست ازآب بگيرد
شب نبود ؟ يا آن چتر پشت ابربود
دارم بازمين قايم باشك راه مي روم
توپ هنوزتوي زمين حريف مانده تا…
گلوله زمين خودي راشخم مي زند
حالا درتوليد مين خود كفا شده ام
هرصبح تا بوق سگ
نشسته ام درنوبت خنثي شدن
خنثا ي خنثا !!
ميدان بزرگ شهر دست من است
ودستم براي آستينم كوتاه نمي زتد
برسرآزادي هوارشدم
هنوز توپي ازدروازه ها نگذ شت
ماه به گرده ام نشسته فشارمي آورد
جهان انگولكم نمي كند
اولين باركه اين جهان انگولكم كرد
مادرم معما شد!
وساعت به وقت زمين متوقف بود
ساري چقدر دخترانش پاي كنكور نشسته اند!
چقدر آفتاب گرفتم براي روزهاي نيامده
بشكنم!
مرگ آنقدر شبيه ام بود
كه تيشه را سرهمين چارراه بكوبم
وپا توي يك كفش برهنه ام كند
ويااينكه نفس ام بنشيند
روي سكوي اول به ریش جهان بخندم
دست كم به اين حروف عادت كرده اي!!
احسان مهدیان – ساری
«وَالتّین» وُ بر لبان تو زیتون کشیده اند
چشم تو را که آبی و موزون کشیده اند
ابروت را کمانی و مشکین- غزال وار
برگونه هات لاله ء گلگون کشیده اند
افسـانـه ء ظهــورخـدایــان باستــان
وصف تو را ز فلسفه بیرون کشیده اند
دنباله های گیس تو را موبدان فارس
برسنگ های دِیر به مضمون کشیده اند
- از دخمه های برده فروشان مصر تا -
در جام های باده ء فرعون کشیده اند
لیــلا به خواب رفتـه و ابن سـلام هـا
فکری برای کشتن مجنون کشیده اند
از من دوپلک گمشده،یک صندلی،طناب
مردی خراب ونشئه ء افیون کشیده اند
***
«وَالٌتّین» وُ آیه ، آیه تو را دختران مصر
برشاخه های نازک زیتون کشیده اند.
بنیامین دبلم کتولی – علی آباد
این کار از پیامبر احساس رو تقدیم می کنم به مهدی حسن زاده ، کسی که ثابت کرد از بوتیمار دیوانه تره ، نزدیک بود برای شنیدن این شعر از کرمانشاه بیاد ساری :
حکم در دست شما نیست ولی سر هستید
داغ یک غزوه ندارید ، پیمبر هستید
با شما هستم اگر جنگ صلیبی کردید
دست در خون ِ دل اینهمه بی بی کردید
لااقل بُر بزنید ، آس به ما هم برسد
قطره ای جرعهء عباس به ما هم برسد
اینهمه دست یکی نیست قبولم باشد
آیه ء دیگری از شان نزولم باشد
سهم من چیست مگر ؟ صندلی دار ِ شما
عکس ترحیم من و سینهء دیوار شما
خانه بر دوش غزل هستم و می گردم باز
حاج زنبور عسل هستم و می گردم باز
# # #
صبح یک روز من از پیش خودم خواهم رفت
بی خبر با دلِ درویش خودم خواهم رفت
می روم تا درِ میخانه کمی مست کنم
جرعه بالا بزنم ، آنچه نبایست کنم
آنقدر مست که اندوه ِ جهانم برود
استکان رویِ لبم باشد و جانم برود
ساقیا در بدنم نیست توان جام بده
گور ِبابای ِ غم هردو جهان جام بده
برود هر که دلش خواست شکایت بکند
شهر باید ! ! به من الکلی عادت بکند.
جابرنوری سمسکندی – ساری
کدامیک حق داریم ؟
من با این دمپایی در هوا مردد
یا آن سوسک هراسان بر پوست ِ خیس موز؟
. . . که با فریاد بعدی ِ زنم
دمپایی پرواز می کند
و حق به حقدار می رسد . . .
حمیدرضا شکارسری – نور
سرها را بردارید
هیچ کلاغی برای قابیل تره خورد نمی کند
و من ، هرزه
بلندیِ بالایِ زنانی را دید می زنم
که اندامِ قشنگشان
بر تنومندی اسبی سفید
غم می بندد
تنم بند می شود به قار قار کلاغی
آهای !
سرم را بردارید
دارند دور می شوند
زنها
دارند می روند
سامره اسد زاده - نوشهر
بی کران تو در دلم شد اسیر ، من اسیر تو با قفس در من
روح گسترده ء تو در تن من ، قبض شد ، حبس شد نفس در من
مثل طغیانِ رود زندانی ، سر به عصیان کشید در تو شرر
سوختی با تو من مذاب تو ام ، نیست غیر از تو هیچ کس در من
جفتمان یک ته استکان که زدیم ، تا به هم خورد ، هر دو افتادیم
رخوتی گنگ در تو جاری شد ، تا پرِِ پرواز من شدی سپس در من
نوچه نوچه تو را جوانه زدم ، شاخ و بالم شدی ، درخت شدم
ناگریز از تبر شدیم انگار ، شاخه شاخه شدی هرس در من
هوسم بود گیج و منگ از تو ، بوسه می خواستم تو را بدهم
به زمین و بگیرم از ریشه ، ریشه ام خشک شد ، هوس در من
تنم آبستن چه فاجعه ای است ، که چنین باد کرده چشمانم
وای انگار پخش شد چیزی ، مثل طعم دهان گس در من
زیر ِجلدم عبور روح خبیث ، مور مور ِ شفیره ای که تویی
هیچ اصلا بعید نیست که صبح ، متولد شود مگس در من
مصیب صفر رضوی زاده - چالوس
دراز کشیده ای
روی روزهای قهوه ای ام
ته این فنجان که چه ؟
بالا بیا
بالابیا
بالاتر
هوای این خانه دم کرده
باز کن
باز کن
پنجره را
دهانم را
سه حرف زا .
کیوان ملکی – قائمشهر
نامه ء آخر تو را خواندم ، گفته بودي : « تمام ! » ، محبوبم !
گفته بودي كه «…»… باز يادم رفت ، آخ ! اول سلام محبوبم !
گفته بودي كه « عاشقي سخت است، خيري از عاشقي نديدم من
چقدر پُر غم اند ، تاريك اند ، روزها ، لحظه هام » …محبوبم !
گاهي از اين سوال مي كردي ، گاهي از آن … فداي معرفتت !
حالی از ما ولي نپرسيدي ، از من و شعرهام ، محبوبم !
هي ! بدك نيست حال ما چونكه با غم اين زمانه مي رقصيم
با غم اين زمانه اينجوري : دي دي دام دام دادام محبوبم !
من به اندازهء خدا ، به خدا ، آي ليـ… لا اله الا الله !
دوستت دارم و نمي داني ، بيست سال تمام ! محبوبم !!
# # #
ناگهان مرد نامه شد ، تا شد ، بعد كبريت بود و بنزين و
زيرلب هي خدا خدا مي كرد … و دلش : بوم – بام - مح - بو – بم !
مرد فرياد مي زد و مي سوخت ، نامه ء ناتمام بودم كه
تكه تكه تمام مي شد و گفت : «حالا تمام ، محبوبم ! » ….
یاسر گلیجی - تنکابن
تویِ همین پیاده رو می نشینم
کنار همین تیتر
می خوابم
و از روی همین تصویر
بلند می شوم
سیاه
سپید
پخش می شوم
در تمام جهان
اینک
تمام جهان خانه ء من است
و هیچ جا
مثل خانه ء من
نمی شود.
پیمان شعبانی تبار – نوشهر
چشمانت
توی آب
آنقدر زلال می شود
تا اشک می شود
می افتد
و موجی
صدایی
شعری
که برای تو سروده ام
که خواب ماهی ها را برهم میزند
لبهایت
توی آب
آنقدر سرخ می شود
تا ماهیان
می بوسندش
و بعد معشوقه هایی می شوند
به رنگ آبی آبرنگ
به اندازهء
اشکی که تمام بغض تو بود
ماهیان بغض می کنند
و تو هیچگاه
اشکهایشان را ندیده ای.
سید مهدی موسوی - نوشهر